De relatie met jezelf verdiepen, waarom zou je?

by RenskeReniers

Ik kan er een heel stoer verhaal van maken, maar daar heb ik geen zin meer in. Ik zou ook zomaar kunnen zeggen dat ik me altijd zelfverzekerd voel en dat dat de basis van mijn alledaagse realiteit vormt, ook dat is niet waar en ik weet ook niet of ik dat wel echt zou willen.

Het is wel vaker waar. Het voelt vaker waar. Dat ik me fijn voel. Ontspannen. Rustig. Aanwezig. Dat de strenge, angstige innerlijke stemmen die er in me woont wat minder hard schreeuwt en als ze dan toch hard roept (dat doet ze vooral als ik nieuwe dingen ga doen, dan wil ze me beschermen, dat weet ik) dan pak ik haar vast. En als ze zich gezien voelt, dan kan ik vóóruit; telkens een stapje.

De relatie die ik met mezelf (en het leven, en relaties én geld) heb gehad is ronduit onveilig en ongezond geweest.

Dat uitte zich bij mij in onder andere deze dingen: verslavingen, boy, ik ben zo ongeloflijk verslavingsgevoelig (geweest) – vooral Chardonnay en sigaretten, maar ook mannen waren voor mij een bron van afleiding en ik was verslaafd aan negatieve gedachten, ik was er nooit echt: er was heel lang een sluimerende frustratie/onrust, dingen onder het tapijt stoppen, omdat ik me gewoon te erg schaamde en niet wist waar ik naartoe moest met mijn gevoelens (schaamte zorgde voor isolatie en isolatie voor eenzaamheid in mijn geval) – ik wasoordelend: vanuit mijn eigen ontevredenheid en angst voor het onbekende, had ik vaak oordelen over anderen (als verkapte vorm om zelf niet in beweging te hoeven komen) → ik hield mezelf en anderen klein, de moeilijke relatie met mezelf weerspiegelde zich ook in mijn buitenwereld – er was vaak weinig zelfvertrouwen en innerlijke rust, ruimte en veiligheid om het mezelf goed te laten gaan (voor mij betekent dat plezier hebben in wat ik doe – zeggen wat ik echt wil zeggen , achter mezelf en mijn keuzes staan– de vrouw zijn die ik voel dat ik ben).

Klinkt allemaal best heftig he. Dat is het eigenlijk ook. En ik ben zo ongelofelijk dankbaar dat ik dat heb mogen zien. Dat ik dat heb gedurfd en durf. Waar kan jij eerlijker zijn naar jezelf? Durf jij dat?

En tegelijkertijd voelde ik al zo lang als dat ik me kan herinneren dat er veel meer in mij schuilging. Dat het anders kon. Dat het leven anders kon en mocht: makkelijker, echter, lichter. Ik geloof dat dat een van de grootste pijnen en frustraties vormt: ongeleefde potentie/ dromen/verlangens : die we – als we niet uitkijken – op anderen gaan projecteren.

Waarom je de relatie met jezelf zou willen verdiepen?

Zodat je de vrouw of man wordt die jij voelt dat je bent.

De vader. Moeder. Collega. Opa. Oma. Vriend. Vriendin. Zus. Broer. Werkgever. Leider. Baas. Of welke rol je jezelf dan ook toebedeeld.

Omdat als jij trouw bent aan jezelf. Echt trouw. Dan ben je werkelijk krachtig. Dan is er rust. Aanwezigheid. Plezier. Dan ben je voor mij een held (for what’s worth;)!

En ik dacht heel lang aan grootse meeslepende dingen zoals: misschien jij ook? Terwijl voor mij het ware geluk ligt in het aanwezig zijn, in me ontspannen voelen, in er echt zijn én mijn creativiteit vormgeven en delen met anderen, daar haal ik heel veel plezier uit. Weet jij dat voor jezelf? Waar jij écht meer van zou willen in jouw leven? Hoe je je vaker zou willen voelen? Wat je met anderen wilt delen, met de wereld? Welke woorden zou je vaker willen spreken, wat houdt je in, laat je niet zien?

Tof als je dat met me deelt trouwens!

En dan komt de meest interessante én confronterende:

Waarom doe je dat nu niet?

Het antwoord op deze vraag is helaas en gelukkig niet zo simpel als dat we (althans IK, misschien jij ook) dat wel graag zouden willen. Het vraagt van ons dat we ons bewust worden van (familie) patronen, overtuigingen, onze (harts) verlangens, onze (kind) wonden. En vervolgens vraagt het van ons dat we ons gaan focussen op dat wat licht voelt; dat we daar verantwoordelijkheid voor nemen!

En helaas spreekt de stem van angst onbewust luider dan alle andere stemmen en is het de uitnodiging om onze angsten te herkennen en ze de liefde en aandacht te geven die ze nodig hebben, opdat ze meer en meer vertrouwen krijgen.

Ik geloof dat het ons geboorterecht is om vaker gelukkig te zijn. Om plezier te hebben. Om ons goed te voelen. Om liefde te geven en ontvangen. Om te mogen ontspannen. (en ja, ik heb dat ook echt heel lang niet durven en kunnen voelen, trust me on this one;)

En ik geloof dat dat begint met een liefdevolle, ontspannen relatie met jezelf en daarvoor is het never nooit te laat. Je bent het jezelf (als je het mij vraagt) verplicht, om achter jezelf te leren staan!

Ready voor verdieping in de relatie met jezelf?